Czasem coś usłyszę, czasem sobie coś pomyślę, czasem coś z tego tu zdążę zapisać - a czasem nawet zadbam o pełną poprawność pisowni...
Archiwum
Tagi
Kategorie: Wszystkie | Bez | Eko | F1 | Junior | Język | Kult-ura | Milionerzy | Prawo | Sport | Z podróży
RSS
poniedziałek, 29 stycznia 2018

O sporcie pisałem tu kiedyś dużo (a czasem namiętnie), zwłaszcza jak jakieś ważne wydarzenia sportowe miały miejsce (niektórzy czytelnicy na widok tekstów o sporcie robili minkę "o, sport, to ja już sobie pójdę"). Potem - zgodnie z najlepszymi tradycjami zarządzania - nastąpił podział w celu rozdzielenia tematyki, niemiłośnicy sportu się ucieszyli, a miłośnicy jak chcieli, to trafili w nowe miejsce. I tak to się turlało w skomplikowanym układzie naczyń połączonych...

Aż przyszła pora na kolejny etap z podręcznika zarządzania. W odwiecznym cyklu podziel/scal/zrestrukturyzuj wypadła kolej na połączenie blogów w celu osiągnięcia blogosynergii i ułatwienia zarządzania wpisami (well, główny blog jest na starym szablonie i silniku Bloksa, nowy blog na wiecznie niedokończonym nowym). Blog sportowy dziś właśnie został oficjalnie zamknięty, a jak mi się zechce nablogować o sporcie, to wpadnie to tutaj właśnie, do kategorii Sport, nie musicie uciekać ze wrzaskiem.

Choć igrzyska w Pjongczang się zbliżają, więc kto wie czy mnie nie natchnie, to trudne do przewidzenia jest.

12:04, bartoszcze , Bez
Link Komentarze (6) »
niedziela, 28 stycznia 2018

Moje pierwsze wspomnienie dotyczące porów wiąże się z zakupami - matuś wysłała mnie za dzieciaka do warzywniaka po włoszczyznę, gdzie pracowicie zamówiłem marchewkę, pietruszkę i seler, po czym dostałem pytanie zza lady "Porę też?" (tu byłoby miejsce na dygresję o tym czy to ten por, czy ta pora, ale nie tym razem). Odpowiedziałem, że nie (bo nie miałem instrukcji żeby tak), a w domu okazało się, że mogłem kupić (ale nie muszę iść jeszcze raz). 

Lubię pory na talerzu. Z dzieciństwa zapamiętałem surówkę z porów (ze śmietaną), bardzo przyjemne są naleśniki z duszonymi porami (zwłaszcza w wersji bretońskiej) czy wszelkiego rodzaju tarty z nimi. Kiedyś u któregoś z telewizyjnych kucharzy podpatrzyłem pory lekko gotowane (bardziej niż blanszowane, wrzucane w kawałku na kilka minut do wrzątku), podawane z sosem cytrynowym (ten ostatni zwykle robiłem dodając sok z cytryny do sosu beszamelowego z paczki, gdyż leniwy jestem), i wiele razy pojawiły się na stole.

Surówka i pory w sosie cytrynowym to jednak dania lekkie, na lato, a u nas pora zimna. Tutaj przychodzi pora na napotkaną kiedyś zupę z porów, opatrzoną przymiotnikiem "duńska". W celu jej przyrządzenia należy białą część pora (z jasnozielonym może być) pokroić na cienkie plasterki, pamiętając, że na pokrojonego pora potrzebna jest Duża Miska, a potem odpowiednio duży garnek. Pokrojone pory (u mnie były to dwa naprawdę grube) szklimy razem z cebulą albo dwiema (ja cebulę wolę zeszklić najpierw) przez kilka minut, a potem zalewamy gorącą wodą, wywarem lub bulionem, jak kto lubi (ostatnio poszedłem w samo gęste, bo wykorzystałem nawet wodę z duszenia kury przykrytej ciemnozielonymi częściami porów). Doprawić wedle uznania, 20-30  minut na małym ogniu pod przykryciem, i... zostaje wykończenie wedle uznania. Można zmiksować na krem, albo nie. Można zabielić, albo nie. "Oryginalny" przepis nakazywał nie tylko zabielić, ale i rozpuścić serek topiony (złoty ementaler świetnie pasował), a potem podać z pokrojoną w kostkę szynką i pierzynką z tartego żółtego sera... (mam wrażenie że im ostrzejsza zima tym bardziej takie dodatki pasują)

Jeszcze nie pora na obiad.

 

Tagi: kuchnia
11:56, bartoszcze , Bez
Link Komentarze (3) »
środa, 24 stycznia 2018

Odwiedzam regularnie pewne miejsce, średnio raz w tygodniu. Wchodzę po schodach, oglądając przy okazji wszystko co postanowi ogłosić znajdująca się obok instytucja publiczna, wywieszone w gablotach, na ścianach lub na rozległych szybach portierni, bo różne ciekawe rzeczy można tam natrafić, niekoniecznie urzędowe.

Od kilku co najmniej tygodni w oczy rzuca mi się - choć nienachalnie umieszczony - plakat z uśmiechniętą młodą kobietą w mundurze. Za pierwszym razem aż specjalnie podszedłem, żeby się upewnić, czy dobrze widzę - mundur jest wojskowy, z ciemnozielonym beretem (mam głębokie braki w zakresie współczesnej polskiej wojskowości, więc nie wiem czy to piechota czy inna formacja). W dolnej części zdjęcia duży napis "ZAPROJEKTUJ SWOJĄ PRZYSZŁOŚĆ" i link do strony reklamowej MON oraz króciutka informacja zachęcająca. 

plakat rekrutacyjny MON zaprojektuj swoją przyszłość

Samo zachęcanie do kariery wojskowej to nic złego ani nowego, nawet można przyklasnąć, że ten plakat jest skierowany jest do dziewczyn. Tyle że w czasie kiedy go pierwszy raz zobaczyłem, czytałem historie o tym jak wybrańcy Dobrej Zmiany blokują żołnierkom nie tylko kariery, ale nawet elementarną sprawiedliwość. I jakieś bardzo smutne słowa cisnęły mi się na usta o tym co może czekać dziewczyny, które w to hasło z plakatu uwierzą. Na szczęście dziś okazało się, że nowy minister (dobrozmianowy, oczywiście) zaczyna robić trochę porządku, więc i motywacja do napisania się znalazła. 

20:37, bartoszcze , Bez
Link Komentarze (3) »
wtorek, 23 stycznia 2018

Niech zgadnę: patrzycie nieco dziwnie. Że niby co, obudziłem się po prawie 30 latach? Że dopiero teraz zauważyłem? Że niby może jeszcze wydaje mi się, że rocznica za pasem, choćby i nieokrągła? Przecież Jurek...

Zaraz, zaraz, było coś o jakimś imieniu? O tym, że Jurek Kukuczka ponad 28 lat temu poleciał w dół na południowej Lhotse, wiem jak amen w pacierzu; choć z daleka, ale śledziłem jego walkę o Koronę Himalajów, i pamiętam późniejszy wstrząs na wieść o jego śmierci, kiedy byłem pewien, że tę południową Lhotse też poskromi. Zupełnie jednak nie o niego chodzi - jechałem samochodem, słuchałem lokalnego radia i w wiadomościach padło, że zmarł Kukuczka, Henryk, znany hodowca owiec z Istebnej, rezydujący w bacówce na Stecówce. Zbieżność nazwiska nieprzypadkowa o tyle, że rodzina Jurka też się z Istebnej wywodziła.

Lubię ostatnio słuchać w samochodzie Radia Katowice, nie dość że zwykle dobrze odbiera, to w porze wiadomości człowiek się czuje jak w alternatywnej rzeczywistości. Zamiast standardowych wiadomości ogólnopolskich, zwłaszcza politycznych, słuchamy o wozie strażackim dla OSP pod Częstochową, o planowanej imprezie w katowickim Centrum Kongresowym, czy o śmierci takiego mniej znanego Kukuczki właśnie. I nawet nie chodzi o jakiś szczególny patriotyzm lokalny, tylko o odcięcie się od tego, czego z każdym dniem mam bardziej dosyć.

21:46, bartoszcze , Bez
Link Dodaj komentarz »
sobota, 20 stycznia 2018

Leci ten czas, leci, od premiery Epizodu Ósmego minęło już z pięć tygodni, w niektórych kinach już zdążył wypaść z repertuaru, a ja właściwie nic jeszcze nie napisałem... Z drugiej strony skoro tyle czasu już minęło, to przynajmniej nie muszę się martwić o te gapy co jeszcze nie widziały i w razie potrzeby mogę walić SPOILERY otwartym tekstem. 

Co sądzę o "Ostatnim Jedi"? No zachwycony jestem, do frakcji zachwyconych należę, nawet miałem momenty, że myślałem, że lepszych Gwiezdnych Wojen jeszcze nie nakręcono (ale to chyba jednak tylko przelotny urok chwili, Imperium kontratakowało natychmiast). Wpływ za zachwyt ma przede wszystkim mistrzowska gra na emocjach, zwłaszcza takich widzów jak ja, po pierwszym seansie żałowałem że nie mogę skoczyć na kielicha i dojechać do domu komunikacją, ale 22 z haczykiem w dzień roboczy nie sprzyjała takim fanaberiom.

Zaskakującą cechą tego filmu jest jego antywojenność. Leia jako głównodowodząca opieprza i degraduje Poe za jego bohaterską i efektowną akcję, przeprowadzoną mimo rozkazu przerwania jej, zakończoną z jednej strony zniszczeniem wielkiego okrętu bojowego wroga, a z drugiej strony dużymi stratami własnymi; Poe zresztą przez cały film jest wychowywany, żeby z odważnego pilota stał się myślącym o podwładnych dowódcą (nie bez skutku). Wprowadzona w filmie nowa bohaterka Rose z jednej strony goni potencjalnych dezerterów, a z drugiej wypowiada słowa będące cichym mottem filmu: "nie chodzi o to, by zabijać wrogów, ale o to, by ratować tych, których kochamy" (czy Luke w tym właśnie celu nie leciał na Bespin, wbrew radom Yody i Obi-Wana?) No i ta znakomita - w tej warstwie interpretacyjnej - sekwencja w Canto Bight, gdzie najpierw Rose uświadamia nam, że wojna odbywa się kosztem szarych ludzi, a później DJ (uroczy łajdak) pokazuje, że z punktu widzenia handlarzy bronią Najwyższy Porządek i Ruch Oporu (jak wcześniej Imperium i Rebelia) są takimi samymi klientami - jak płacą, to dostają.

Nie oznacza to, że Gwiezdne Wojny przestały być wojnami (nawet jeśli na relatywnie niewielką skalę). Mamy fantastycznie nakręcone bitwy, nawet jeżeli przez długi czas film zdaje się być bardzo statyczną sekwencją pościgu podobnego bardziej walce morskiej niż powietrznej. Mamy Grande Finale z udziałem Wielkiego Luke'a (nie dajcie się zwieść marudom twierdzącym, że zniszczono Luke'a z Oryginalnej Trylogii, jest wielki). Mamy kapitalną sekwencję kina Nowej Przygody na Canto Bight, z wielką ucieczką na dinozauropodobnych fathierach. Mamy mnóstwo dobra (nawet jeżeli pewne sceny są świadomym nawiązaniem do wcześniejszych filmów, różnice są oczywiste). Mamy wspaniałe Gwiezdne Wojny i czekamy na więcej.

23:59, bartoszcze , Kult-ura
Link Komentarze (2) »
środa, 17 stycznia 2018

Każdy wie, że łopatą nie można nikogo kopnąć, a jedynie można komuś łopatą przywalić. Kto więc stoi za wypisywaniem takich bezeceństw na murach miasta?

łks widzew święta wojna kopanie bitcoinów

Teraz będzie pora na jakieś hasło z ełkaesiakami, jak się napatoczy :)

wtorek, 16 stycznia 2018

Przy okazji znanej zadymy wokół ustawy antyantyaborcyjnej oprócz sztandarowego tematu "jak mogliście nie przyjść/nie zagłosować/wyjąć karty!", pojawił się również nieco mniej akcentowany wątek "to skandal że taki temat, taka ustawa zgłoszona przez obywateli, a was posłów nie ma na sali obrad!". Ten ostatni wątek zaciekawił mnie w weekend na tyle, że aż postanowiłem sprawdzić pewne rzeczy.

Przypomnijmy na początek, że rzecz się miała w dniu 10 stycznia bieżącego roku, podczas 55 posiedzenia Sejmu VIII kadencji. Na stronie Sejmu dostępny jest pełen zapis obrad na sali plenarnej, trwających od godziny 09.05 do godziny 00.25, zastrzegam, że nie oglądałem całości, kto ciekaw, proszę bardzo samemu. Z wykazu mówców wynika, że Barbara Nowacka rozpoczęła prezentowanie projektu o godzinie 16.05, zakończyła około 16.40, dyskusja trwała gdzieś do 18.30 (sądząc po stenogramie). Ze zdjęć, które tu czy tam się przewijały, wynika, że sala obrad była w większości pusta (w dyskusji zabrało głos parędziesiąt osób).

A gdzie reszta? Sejm liczy nominalnie 460 posłów, na pierwszym wieczornym głosowaniu po 22.00 pojawiło się 428 osób. Zerkamy na listę transmisji: od 15.00 do 17.30 trwało posiedzenie Komisji Obrony Narodowej, od 15.00 do 16.50 Komisji Mniejszości Narodowych i Etnicznych, od 15.00 do 17.00 zespołu ds. morskiej energetyki wiatrowej, od 15.40 do 16.20 Komisji Spraw Zagranicznych, od 16.00 do 19.00 Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży etc... Praca posłów odbywa się bowiem nie tylko na sali plenarnej (zresztą jak się pośledzi trochę co się dzieje na tej sali, to może i lepiej że nie wszyscy tam siedzą), nad projektami ustaw dyskutuje się w komisjach właśnie, gdyby wprowadzić obowiązek, że posłowie mają być podczas na sali plenarnej podczas czytania ustaw (i dyskusji), to z jednej strony czas ich pracy trzeba byłoby chyba podwoić, a z drugiej czas spędzony na przysłuchiwaniu się dyskusjom/pyskówkom byłby mocno zmarnowany (o czym wie każdy kto bierze udział w zebraniach, na których nie ma nic do powiedzenia). 

Tak dla zasady pamiętajmy, że nieobecność posłów na sali obrad nie musi świadczyć o niedbalstwie (czy o lekceważeniu to inna sprawa, ale to też wynika raczej z indywidualnych przyczyn).

Tagi: Sejm
20:15, bartoszcze , Prawo
Link Komentarze (2) »
poniedziałek, 15 stycznia 2018

Pisałem swego czasu przy okazji śmierci Wajdy, że ludzie wzdychają na wieść o śmierci kogoś znanego, właściwie nie wiadomo z jakiego powodu - bo niekoniecznie ten zmarły mógł dawać coś więcej niż wspomnienie (Wajda wciąż kręcił). Przychodzą takie wiadomości o śmierci kogoś tam (dziś rano np. legendarnego amerykańskiego kierowcy Dana Gurneya) i człowiek kwituje je skinieniem głowy. A czasem jednak wiadomość o czyjejś śmierci robi jednak wrażenie na człowieku (ostatnio tak miałem przy fałszywej wiadomości o śmierci Arethy Franklin), w końcu nieco ponad roku temu informacja o śmierci Carrie Fisher głęboko przeorała mnie w środku, sam nie wiedziałem jak wiele dla mnie znaczyła jako Księżniczka Leia (i nie dlatego, że ominął - mnie i Ją - Epizod Dziewiąty, gdzie miała być jedną z głównych bohaterek).

Dolores O'Riordan poznałem pewnie w 1994 roku, nie będę udawał eksperta który zapamiętał ją wcześniej. "Zombie" gryzło do kości i zostało ze mną na zawsze (pojawiało się zresztą w moich głosowaniach w Topach), ale byłoby krzywdzące dla Dolores i zespołu The Cranberries sprowadzanie ich do wykonawcy tej jednej tylko piosenki. Zespół tworzył klimat w swoich piosenkach, a Dolores zachwycała głosem. I co z tego, że dziś nie byli w stanie wykrzesać z siebie tyle co 20+ lat temu?

Na pożegnanie zmarłej dziś nieoczekiwanie Dolores jej (ich) utwór o najbardziej adekwatnym tytule - "Kiedy odeszłaś" (nawet jeśli nie wiemy czy rodzaj był prawidłowy). When You're Gone. Choć mogłoby ich być wiele. 

RIP Dolores.

sobota, 13 stycznia 2018

To było gdzieś w tym tygodniu. Stałem sobie w sądzie na korytarzu, czekając na swoją rozprawę (jeszcze miałem parę minut, lecz już byłem ubrany w strój urzędowy), kiedy zatrzymał się koło mnie wyraźnie podirytowany facet w wieku średnim. Po stroju rozpoznał we mnie pełnomocnika zawodowego i zagadnął przepraszając z lekka, czy mógłbym mu powiedzieć, ile "po reformie" kosztuje teraz podział majątku (nie pamiętam teraz, czy uczucie niechęci do stawek adwokackich wyraził wprost, czy w podtekście) i czy już widać w praktyce te wprowadzone w sądach zmiany.

Podjąłem z nim z głupia frant rozmowę, jasno zaznaczając na początku że z pewnych obiektywnych powodów nie pomogę mu raczej bez względu na to, czy dogadalibyśmy się co do pieniędzy. I tak od zdania do zdania wysłuchałem, jaka to patologia w tych sądach: że zmuszają go do udziału w sprawie której on nie chciał, że zmuszają go do sprzedaży domu lub zapłaty jakichś pieniędzy byłej żonie, choć nie zasłużyła (padł nieśmiertelny argument, że on piłą spalinową na pół prędzej...). Że w ogóle kto to widział, żeby orzekać rozwód, na który on się nie zgadzał i nie podpisał (jakby się pod aktem ślubu nie podpisał to przecież byłby nieważny, prawda?), więc dlaczego jeszcze eks-żona miałaby jeszcze się jakiegoś majątku domagać. I że dlaczego te sądy i ci prawnicy kosztują... Pan płynnie przechodził z tyrad do powoływania z większą lub mniejszą precyzją Konstytucji, kodeksu rodzinnego i opiekuńczego i Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (oraz przepisów o odwołaniu darowizny, tak na marginesie), najwyraźniej z mecenasem Googlem byli za pan brat.

I tak sobie potem dumałem: ilu jest "w narodzie" takich, dla których sąd powinien orzec zgodnie z ich zdaniem i oczekiwaniem, a jak nie, to "patologia" - niezależnie od tego, co stanowi prawo, zarówno uchwalane niedawno, jak i funkcjonujące od dziesięcioleci (jeśli nie od wieków), niezależnie od tego, że ochrona prawna przysługuje także tej stronie, z którą się jest w sporze. I ile osób kształtuje swoje wyobrażenie o sądach na podstawie takich tyrad o "patologii"

Tagi: sąd
12:12, bartoszcze , Prawo
Link Komentarze (3) »
piątek, 12 stycznia 2018

No właśnie. Dbacie o swoje nadkola (nie zakola, panowie, tylko nadkola)? Ja się jakoś szczególnie nie przejmowałem, ot, w śnieżną zimę się je ostukało dla zasady.

Jakiś czas temu zdarzyło mi się średnio przyjemne zdarzenie, po którym nadkole chyba już nigdy nie było takie samo. Zastanawiałem się nawet, czy nie powinienem coś z nim zrobić, na nowe (nowsze) wymienić, ale tak się też wydawało, że w gruncie rzeczy jakieś to ma znaczenie, czy nadkole jest idealne, czy trochę bardziej takie sobie.

W tym tygodniu samochód przestał sobie dwa dni w warsztacie, bo się niedobrze zachowywał. Kiedy z ciężkim sercem pojechałem go odebrać, oprócz szczegółowego wypisu usłyszałem także, że potencjalną przyczyną niesprawności było nieidealne nadkole, bo brud znad koła szedł prosto na pompę wspomagania kierownicy, aż...

I tak oto trzy tysiące nie moje. Dbajcie o swoje nadkola, to konkretne też mi wymienili. 

Tagi: bzdury
20:04, bartoszcze , Bez
Link Komentarze (8) »
 
1 , 2